Bugün bizim evlenme yıldönümümüz:)) Tam 7 yıl olmuş..Zaman nasıl bu kadar hızlı geçiyor.. 14 yıl önce hoplaya zıplaya binbir hayalini kağıtlara döken, küçük mektuplarını sevgilisinin anatomi kitaplarının arasına bırakan o küçük kız çocuğu hala ben miyim?Sanki o kadar zaman hiç geçmemiş..
Sanki hala sevgiliyiz biz..
Evliyiz demek bile komik geliyor..Belki bu heyecanın sırrı birbirimizi değiştirmeye çalışmamaktan, her daim yapışık ikiz misali yaşamaktansa gerek duyulan yalnızlığı sağlamaktan geçiyor.
Peki herşey güllük gülistanlık mı? Tabi ki hayır:)
Kavga mı kavga, didişme mi didişme:) Bunlar olmadan tadı mı olur evliliğin.. Hele benim gibi kafasına eseni o an yapmak isteyen, öncelikleri bir acayip olan, bir dakika önce kahkaha atarken ikinci dakikada gözlerinden ateşler fışkıran birini tolere etmek her insanın harcı değil.. Eve aç bir şekilde gelip yemek yerine yeni yaptığım eserleri masada gören bir adam (bu zavallı Bülent oluyor:) gıkını çıkarmadan peynir ekmek yiyerek zaten pek aç değilim diyorsa hayatımın aşkı değil de nedir:))
Ben uçarı Terazi o mantıklı Başak..
Birbirimizi bir şekilde tamamlıyoruz işte:)
Bu arada hala hatırlamadı yıldönümümüzü ama olsun:) Ona buradan en sevdiği gitaristlerden biri olan Steve Vai 'in bir solosunu hediye ediyor ve hemen cadılık yapmak üzere telefonuma koşuyorum..
Ben hatırlanmayacak kadın mıyım, böhü:)))
